HOTEL REPERTOIRE

Excerpt from Soy Sea, my experimental novella published in Athens by Futura (2008):

TAKAKO

The next day. The same route. The van stops further away than it stopped yesterday.
I take the bag, tie the microphone with a tape on my leg and run. To the mud, to the damp soil, to the mud. I run. Among marked trunks. Over a torrent.
I’m at No. 3024, Cut Trees.
I’m at No. 535, Misty Clearing.
I run and I run. To the needles, to the bumps, to the needles.
In circles. Heavily. The first drops fall.
I run. Slowly. With big steps.
The rain turns sideways and falls heavily on the spruces. In the middle of the storm I take off all of my clothes and lie down on the soil, and maybe the water will carry us down to the lake, and if the winter is heavy I will freeze with it, and if I’m near the shore I will break from the stones thrown by passers-by, and then maybe I will emerge to the surface like the dark brown colour of the soil under the ice and nobody will be able to tell us apart. I get up and open my arms to see if they look like branches. My legs are getting rooted, peel off slowly from time. Will I become a spruce?I’m the golden spruce that lives on foggy islands. I’m the spruce that turned golden because it lost 80% of its chlorophyll. I’m the spruce- sight. I’m the murderer who books a room at The Golden Spruce Hotel. I am the trunk that the murderer wounds fatally every night with a chainsaw. I am the golden spruce that stays in place for two or three days and then falls down in the first windstorm. I’m at the golden spruce’s funeral. I’m the golden spruce that comes back to the murderer’s mind. I’m the crime in the forest.
Upon my return, the van is still there.

Translation by Chrysa Bampouri.

Απόσπασμα από την πειραματική/ηχητική κατά πολύ νουβέλα μου «Μια θάλασσα από σόγια», Futura, 2008.

TAKAKO

Tην επόμενη μέρα. H ίδια διαδρομή. Tο βαν σταματάει πιο μακριά από εκεί που σταμάτησε χθες.
Παίρνω το σακίδιο, δένω το μικρόφωνο με ταινία στο πόδι και τρέχω. Στις λάσπες, στο νωπό χώμα, στις λάσπες. Τρέχω. Ανάμεσα από σημαδεμένους κορμούς. Πάνω από έναν χείμαρρο.
Eίμαι στο Nο 3024, Κομμένα Δέντρα.
Eίμαι στο Nο 535, Ξέφωτο με Καταχνιά.
Τρέχω και τρέχω. Στις βελόνες, στις λακούβες, στις βελόνες. Σε κύκλους. Βαριά. Οι πρώτες ψιχάλες πέφτουν.
Τρέχω. Αργά. Με μεγάλα βήματα.
H βροχή γυρίζει στα πλάγια, χτυπάει με όλη της τη δύναμη τα έλατα. Στη μέση της καταιγίδας βγάζω τα ρούχα μου και ξαπλώνω στο χώμα, κι ίσως μας παρασύρει το νερό στη λίμνη, κι αν έρθει βαρύς χειμώνας θα παγώσω μαζί της, κι αν βρεθώ κοντά στην όχθη θα σπάσω από τις πέτρες που θα ρίξουν οι περαστικοί, και τότε ίσως έρθω στην επιφάνεια σαν σκούρο καφέ του χώματος κάτω από τον πάγο και δεν θα μας ξεχωρίζει κανείς. Σηκώνομαι κι ανοίγω τα χέρια μου για να δω αν μοιάζουν με κλαδιά. Τα πόδια μου στεριώνουν, ξεφλουδίζουν αργά από τον χρόνο. Θα γίνω έλατο;
Είμαι το χρυσό έλατο που ζει στα νησιά με την ομίχλη. Είμαι το έλατο που έγινε χρυσό, γιατί έχασε το 80% της χλωροφύλλης του. Είμαι το έλατο-αξιοθέατο. Είμαι ο δολοφόνος που κλείνει δωμάτιο στο ξενοδοχείο Το Χρυσό Έλατο. Είμαι ο κορμός που ο δολοφόνος πληγώνει θανάσιμα το βράδυ με ένα αλυσοπρίονο. Είμαι το χρυσό έλατο που μένει στη θέση του για δυο-τρεις μέρες και πέφτει κάτω στην πρώτη ανεμοθύελλα. Είμαι στην κηδεία του χρυσού έλατου. Είμαι το χρυσό έλατο που επανέρχεται στο μυαλό του δολοφόνου. Είμαι το έγκλημα στο δάσος.
Στην επιστροφή το βαν είναι ακόμα εκεί.